هركجا عشق‌ آيد و ساكن‌ شود هرچه‌ ناممكن‌ بود ممكن‌ شود در جهان‌ هر كار خوب‌ و ماندني‌ست‌ ردپاي‌ عشق‌ در او ديدني‌ست.
‌به‌ راستي‌ مگر مي‌شود عشق‌ را تعريف‌ كرد؟ مولانا در دشواري‌ آن‌ مي‌گويد:
هرچه‌ گويم‌ عشق‌ را شرح‌ و بيان‌ چون‌ به‌ عشق‌ آيم، خجل‌ گردم‌ از آن‌ و درجاي‌ ديگري‌ از مثنوي:
در نگنجد عشق‌ در گفت‌ و شنيد عشق‌ دريايي‌ است‌ بحرش‌ ناپديد و خود در پايان‌ شعر اعتراف‌ كرده‌است كه: سالك آري‌ عشق‌ رمزي‌ در دل‌ است‌ شرح‌ و وصف‌ عشق‌ كاري‌ مشكل‌ است‌ ‌ ‌اما آنچه‌ موجب‌ شد تا شما را در احساس‌ خود در تصوير عشق شريك‌ كنم، مفاهيم‌ و تعابيري‌ از كار و زندگي‌ و كيفيت‌ در پيوند با عشق‌ است‌ كه‌ مي‌تواند شرايط‌ و محيط كاري‌ لطيف‌تر، باكيفيت‌تر و عارفانه‌تر و حتماً‌ سودآورتري‌ را فراهم‌ آورد.

سکوت می بارد و من در گوشه ی کز کرده ی خویش با هراسی درد آلوده به راه افتاده ام، به کدامین سوی روم که در هر گوشه ای می بینم کسی در تکاپوی رنجش و خراش  من است!

دوستان!

خوب گوش کنید قصه ی قلب منو گوش دهید!

هر شب از گوشه ی چشم قلبم

قطره ای می چکد ای

 دلم وای دلم ،دلم ای وای دلم!

وقت گذرانی با فضولی در امور دیگران، رفتاری ست نهادینه در ژن ما ایرانی های عزیز، که طی مراحل تجسس و کنکاش و بررسی مسائل و ویژگی های ظاهری، خصوصی، خانوادگی و شغلی دیگران، به جمع آوری اطلاعات پرداخته و با یکی از دوستان، آشنایان و یا اقوام، ساعت ها وقت را صرف خبررسانی به یکدیگر، تحلیل و بررسی و نتیجه گیری و صدور حکم اخلاقی، انسانی و یا محکومیت سوژه می کنند. از مهمترین تفریحات ما به شمار رفته و افتخار ثبت آن در تاریخ علوم انسانی با نام پاک قوم آریا عجین شده است. عناوین دیگر آن عبارتند از «اشرف اللذائذ»، «دیدی یارو چی کار کرد؟» و نیز، «دیگه چه خبر؟». گرچه ثبت آن به نام زنان ایرانی روایت شده اما مردان ایرانی نیز در رقابت فشرده با آنان قرار دارند.

چو مرغ شب خواندی و رفتی
دلم را لرزاندی و رفتی

تو اشک سرد زمستان را
چو باران افشاندی و رفتی

به باغ قصه به دشت خواب
سایه ابری در دل مهتاب

گفتمش در عین وصل این ناله و فریاد چیست   گفت ما را جلوه ی معشوق در این کار داشت

یار اگر ننشست با ما نیست جای اعتراض    پادشاهی کامران بود از گدایی عار داشت

در نمی گیرد نیاز و ناز ما با حسن دوست    خرم آن کز نازنینان بخت برخوردار داشت

در ادبیات پر از رمز و راز فارسی ، داستان معشوق و عشق ورزی پیچیدگی فراوانی دارد. گذشته از قرون ابتدایی که معشوق همان معشوق حسی و زمینی بود در دیگر عرصه های شعر و شاعری و نویسندگی معشوق به سامان شد و عاشق در برابر جذبه و ورجاوندی وی اظهار عجز و ناتوانی نمود.

   آشنا می شویم لنگ لنگان. در سراسیمه ای ناشناخته آهسته آهسته در گرداب نگاه هاو گفتمان ها صمیمی می شویم؛ پای سخنان درد گونه ی یکدگر می نشینیم و با هم در آبشخور یکرنگی به تفاهم می رسیم اما در برابر کوچک ترین وزشی به تزلزل می افتیم.همچون بید بر سر پیمان و ایمان و عهد خویش به رقص وا داشته می شویم.

پرسیدم چطور بهتر زندگی کنم؟

با كمی مكث جواب داد:

گذشته‌ات را بدون هیچ تأسفی بپذیر

با اعتماد زمان حالت را بگذران

و بدون ترس برای آینده آماده شو

همه ی هفته در خانه را ببندیم

 برای یك دیگر اعتراف كنیم
 كه در جوانی كسی را دوست داشته ایم
كه اكنون سوار بر درشكه ای مندرس
در برف مانده است

زندگی دو دوره است: دوره ی شعر و دوره ی نثر. در دوره ی شعر با کودکی شروع می کنی ، با دوستانت مهربانانه بازی می کنی و گاهی هم از سر لجبازی کودکانه دعوا می کنی ولی خیلی زود پشیمان می شوی.

با مردم بی درد نداني كه چه دردي است؟ «مهرداد اوستا»

بی بهانه سخن می گویم :درد داشتن دردآور است و بی دردی هم خود درد است

ای عشق با آن که قلمم برای نوشتن درباره ی  تو دودل و متحیر است، اما من گلوی نحیفش را می فشارم تا درباره ی تو چیزکی ،فریادکی و سرگذشتی را

     ای نسیم مهربان!با ما مهربانی می کنی دستت ندردد.می دانم که آشنای منی و یار روزگاران مهربانی .می آیی اما ز یادآوری نام زیبایت پرهیز می کنی به قول شاعر عشق: دیدار می نمایی و پرهیز می کنی .....

    ممنونم که مرا یاد می کنی مرا همین بسنده است اما در لفافه با من سخن مران خوب می دانم از اهالی دلی وگرنه در دل من راهی نمی جستی .مهربانا من تشنه ی لطافت بارانم بر من ببار! ای اهل باران.

 چوگان حکم در کف و گویی نمی زنی  باز ظفر به دست و شکاری نمی کنی

کودک که بودم مادرم می گفت: خدا در آسمان است و من احساس کردم خدا دور است.

دلم برای جنوب تنگ تنگ شده است،آخه اونجا مردمانش بیشتر می خندند و آفتابش همیشه دست نوازش رو سرت می کشه و موج های دریایش هرم گرما و شرجی را تلافی می کند.

دلم برای مهربانی هایش ،آفتاب سوختگی مردمانش و صمیمیتش تنگ تنگ شده است!آیا کسی هست مقداری جنوب برایم به ارمغان بیاورد؟    اکنون می شنوم در جنوب من باران الهی سرزمینم را سرسبز نموده است و بوی بابونه و جیکا و توله و کاکل و ... مرا سر مست و سرمست کرده است اما دریعا و صد افسوس که در این غریبگاه چاره ای جز صبر و حسرت ندارم!

ای جنوب من ای جایی که جوانی من در دشت ها و سواحل زیبای تو به زیبایی سپری گشته است، صمیمانه دوستت دارم. تو همیشه پایدار باش برای من .برای بچه های سرزمین من.

ساقیا در ساغر هستی شراب ناب نیست
 و آنچه در جام شفق بینی بجز خوناب نیست
 زندگی خوشتر بود در پرده وهم خیال
صبح روشن را صفای سایه مهتاب نیست

      خداوندا ! قرن هاست خدایی می کنی ، هزاره ها ست که از آن بالای شگفت انگیز بر ما انسان های پیچاپیچ نظر می رانی و می خندانی و می گریانی و صبر می کنی!

ماندانا

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
سرها در گریبان است
كسی سر بر نیارد كرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را
نگه جز پیش پا را دید ، نتواند
كه ره تاریك و لغزان است
وگر دست محبت سوی كسی یازی
 به اكراه آورد دست از بغل بیرون
 كه سرما سخت سوزان است

آیدا در آینه

هان ای دل عبرت بین از دیده عبر کن هان  

                                    ایوان مداین را آیینه ی عبرت دان

دردهای من

کاش آن قلب سرخم راه بندد بر بد و بد،بر سیاهی

    نگین امسال میره اول ابتدایی و متین اول راهنمایی. جالب اینه که هردوشون امسال اولند.بعضی وقتا هم مثل آدم بزرگا حرف میزنند و اشتباهات پدر و مادرشونو میگیرن.اشکالی که نداره ؛ دوره ی ننه کلثوم نیست که فقط بزرگترا همه چیزدان هستند.این روزا بچه ها ما رو میزارن تو جیبشون؛ میدونید که چی میگم یعنی همه فن حریفن جوووووووونم!

Powered By
  BLOGFA.COM